Az önce kalmaktan çok korktuğum bir dersten geçtiğimi öğrendim. O kadar rahatladım ki anlatamam. Mezuniyete 3 dönem kala artık işleri ciddiye almanın zamanı geldi galiba… Konsantrasyonum o kadar bozuk ki aynen şöyle oldum:
Kariyer için de karar verdim, “sinyalci” olacağım. Önümüzdeki dönemden başlayarak sinyal işleme, görüntü ve ses analizi üzerine dersler almayı, okulda bu alanda çalışmaları olan profesörlerle proje yapmayı düşünüyorum.
Tabi bütün bunlar motivasyon istiyor, hayatım boyunca hep eksikliğini duyduğum, sırf bu yüzden başaramadığım birçok şey var. Bir şekilde motive olmam ve yıllardır yapmadığım şeyi yapıp çalışmaya başlamam gerekiyor.
Hayat kapıya dayandı artık. Askerlik var, yüksek lisans var, iş bulma var. Tabi bunların yanında hayallerim de var. Mesela kuzey ülkelerinden birinde iş bulup oralara yerleşmek istiyorum bir gün. İrlanda ve Kanada öncelikli tercihim. Yaşam kalitesinin daha yüksek olduğu, insana “sırf insan olduğu için” saygı gösteren, seviyeli insanlar daha çok oralarda. Milletçe kendimizi küçük, ezik görme huyumuzdan, “burası Türkiye, doğal şeyler bunlar” dediğimiz herşeyden uzaklaşmak, bir fark yaratabilme şansım olsun istiyorum.
Çok şey mi istiyorum? Yeterince çok değil…
Can daha doğrusu Can abi demeliyim sanırım:) Ben de daha birinci sınıftayım ama daha yarın ki fizik sınavım, yani bu ilk midtermim olacak, onun için bile “lan bu bölümü nasıl okucam?” gibisinden sorular kfamda dolanıyor başından bir korku sarmış durumda içimi:) Dediğin gibi acaba her şey konsantrasyonda bitiyor mu? Kimbilir…
Ayrıca sanırım bu sene sonunda da mezun olcaksın seni şimdiden tebrik ediyorum. Umarım bütün hayellerin gerçek olur:)