Bugün, o günleri geride bırakmaya karar verdiğim gün.
Bugün, koşmaya tekrar başladığım gün.
Bugün, C25K’e başından değil de, orta yerinden başladığım, emeklerimin boşa gitmediğini gördüğüm gün.
Bugün yeni hayatımın ilk günü.

Artık zaman kaybetmek yok.
Artık “yarına ertelemek” yok.
Artık pes etmek yok.

Bu satırları aylar önce “bu sefer kesin bırakmam” diyerek, milyarlar vererek aldığım koşu bandından yeni inmiş, terim bile soğumamışken yazıyorum.

Bundan sonra herşey farklı olacak…

• 6 Mart 2011, Runtalya, 10K (Antalya)
• 17 Nisan 2011, Haliç Yarı Maratonu, Yarı Maraton (İstanbul)
• 14 Mayıs 2011, Bozcaada Yarı Maratonu, Yarı Maraton (Çanakkale)
• 18 Eylül 2011, 2. Riva Maratonu, Maraton (İstanbul)

Kayıtlar açıldıktan sonra Ekim ayında yapılacak Uluslararası Avrasaya Maratonu’na da katılmayı düşünüyorum.

Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun.
Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır.
Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır.
Hani ağzınla kuş tutsan “Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?” diye bir soruyla bile karsılaşabilirsin…

İki ucu keskin bıçaktır bu işin.
Yaptıklarınla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman.
Bu mahkemede hafifletici sebepler de yoktur. İyi halin cezanda indirim sağlamaz.
Sen, “Ama senin için şunu yaptım” derken o, “şunu yapmadın” diye cevap verecektir.
Ve ne söylesen karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındır.

Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın.
Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın.
“Peki o ne yaptı” deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta.
Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu.
Bir insan eksik yaşıyorsa ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için?

Hayatı ıskalama lüksün yok senin.
Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın.
Her zamanki gibi yaşayacaksın sen.
“Acılara tutunarak” yaşamayı öğreneli çok oldu.
Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil.

Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki…
Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor. Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu?
Kentin hiç görmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana.
Yine içeceksin rakını balığın yanında.
Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası…

Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun aslolan yürektir.
Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da içini unutma;
Yaşadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte.
Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu.
Elbet bitecek güneşe hasret günler.
Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini…

Nazım Hikmet Ran

• Bir takımın parçası ol.
• Tamamen kendine ait bir başarın olsun.
• Interrail ile Avrupa’yı gez.
• *Üniversite yılların sana eğitimin dışında da birşeyler katsın.
• *Greenpeace’e aktif olarak katıl.
• İlk sevgilin son sevgilin olmasın.
• *Ciddi bir ilişkin olsun.
• Sevdiğin bir işte çalış.
• *Asla geriye bakma.
• *Siyasetle her zaman ilgilen.
• *Fikir sahibi olmadan önce bilgi sahibi olmaya özen göster.
• Tamamen yabancı bir insana karşılık beklemeden yardım et.
• Uzakdoğu’ya git.
• Emekli olup kuzey ülkelerinden birine yerleş.

Liste daha uzayacaktır zaman içinde. Ben de güncellemeye devam ederim.

Bu sabah itibariyle Battlestar Galactica sona erdi. Son derece güzel bir sonla, her zamanki felsefi derinliğini koruyarak veda etti bizlere.

Bir “dizi” bittiğinde bu kadar duygulanmak doğal değil herhalde ama ben de dünyanın dört bir yanındaki milyonlarca BSG hayranı gibi kendimden bir parça kopmuş gibi hissettim. Yine de yapımcıların “zirvedeyken bırakması” iyi oldu, bir gün reyting yüzünden iptal edilmesindense her zaman insanların hafızasında yaşayacak ve hatta gelecek nesillere aktarılacak şekilde, gururla veda etmesi iyi oldu.

Televizyon tarihinin en büyük dizilerinden birini uğurladık bugün. Battlestar Galactica bundan sonra gönüllerde yaşayacak, çocuklarımıza ve onların çocuklarına aktarılacak.

Artık BSG ile ilgili son yapım olan “The Plan” filmine ve prequel dizi olan “Caprica“ya bakacağız. Elveda…

Örnek vermek gerekirse; Diyelim ki sağlığınızla ilgili aklınıza takılan birşey var ve “bir sorup soruşturalım, neyin nesiymiş öğrenelim” diyorsunuz. Bu soruyu Internet’te tanıdığınız insanlara sorar mısınız? Sormanızda sakınca var mı? Diyeceksiniz ki nerde sorduğuna bağlı. Takip edenler bilirler xkcd‘yi. xkcd’nin en abartısız haliyle “devasa” bir de forumu var. Forumda karikatürden bilişim dünyasına, siyasetten evrenin oluşumuna, insan ilişkilerinden beslenmeye kadar aklınıza gelebilecek her türlü konu, “geek” bir kitle tarafından tartışılıyor. Orada “Men thread” (erkekler başlığı) adlı bir başlık var, erkekler ve erkeklere özgü “sorunları” tartışıyorlar. Burada sorununuzu dile getirir misiniz? Ben olsam getirirdim, en azından bunu orada da paylaşma fikrini garipsemezdim. Arkadaşım ise Internet’in bu tip işler için “uygun” ve “güvenli” olmadığını, insanların Internet’te bu tip şeyleri paylaşmalarının garip ve yanlış olduğunu, yüzyüze konuşulacak şeyleri Internet’ten tanıdığımız bir kitleyle paylaşmamamız gerektiğini söyledi. Döneceğiz bu konuya.

Şimdi bunu yazarken aklıma geldi, hani bir GSM operatörünün reklamı var, oğlan annesine bilgisayarda birşeyler yaptırmaya çalışıyor, kadın kalkıp pencereyi açıyor, fareyi söküyor v.s. İşte arkadaşımın fikri bana reklamdaki anne konumundaki insanların bakış açısıymış gibi geliyor. Bence bu insanlar Internet’i sadece “MSN’e girilen, Google’da arama yapılan, haberlere bakılan, bazen de alışveriş yapılan yer” olarak görüyor, Internet’in bir de “sosyal yönü” olabilmesine ihtimal vermiyor, olsa bile bunun yanlış olduğunu düşünüyor.

Döneceğiz dediğim yere dönelim. Mesela xkcd forumlarında sordunuz, “ben şöyle şöyle biriyim ve 100 şınav testi‘ni denemek istiyorum, sizce deneyeyim mi?”. Birisi de “ben de öyle biriyim ve denedim, zor oldu ama yaptım” dedi. Siz de denediniz ve diyelim ki sakatlandınız. Şimdi alternatif senaryoya bakalım. Bu soruyu forumda değilde tanıdığınız bir arkadaşınıza sordunuz, o da “dene canım ne olcak” dedi, denediniz, sakatlandınız. Şimdi bu iki sakatlanma arasında bir fark var mı? Bence yok. Arkadaşım ise Internet’ten tanıdığın birinin cevabına güvenmenin çok büyük bir risk olduğunu, onun yalan söylemediğinin ne malum olduğunu ve Internet’ten duyduğunuz birşey üzerine harekete geçmenin, birşeyler yapmanın çok riskli olduğunu düşünüyor.

Bence bu durum Internet’teki bir kişiye duyulan güvensizlikle alakalı değil. Bilenler bilir, xkcd forumları son derece oturmuş, insanların açıkça aklından geçenleri paylaştıkları bir forumdur, kimsenin size yalan söylemek, sizi dolandırmak için bir sebebi yoktur, onlarda sizin gibi insanlardır. O yüzden bence durum güvensizlik hissiyle değil, “reklamdaki anne” bakışıyla alakalıdır. Yani klasik bir “anlamadığı, bilmediği şeyden korkma ve o şeyi kötüleme” davranışıdır. Yanlış anlaşılmasın, küçümsemek için söylemiyorum, sadece bunun yaygın bir davranış biçimi olduğunu vurgulamaya çalışıyorum. Batılı toplumlar gündelik hayatın konularını Internet’te tanıdığı insanlarla paylaşmaktan çekinmiyorlar, biz ise çekiniyoruz. Bence bunun “tek” sebebi de yukarıda bahsettiğim durumdur.

Siz ne dersiniz? İnsanlar “bilinmeyene duyulan korku”dan dolayı mı böyle davranıyorlar? Yoksa gündelik hayatın da tartışıldığı Internet toplulukları gerçekten zararlı oluşumlar mı?

Yorumlarınız dört gözle beklenmektedir.

Kariyer için de karar verdim, “sinyalci” olacağım. Önümüzdeki dönemden başlayarak sinyal işleme, görüntü ve ses analizi üzerine dersler almayı, okulda bu alanda çalışmaları olan profesörlerle proje yapmayı düşünüyorum.

Tabi bütün bunlar motivasyon istiyor, hayatım boyunca hep eksikliğini duyduğum, sırf bu yüzden başaramadığım birçok şey var. Bir şekilde motive olmam ve yıllardır yapmadığım şeyi yapıp çalışmaya başlamam gerekiyor.

Hayat kapıya dayandı artık. Askerlik var, yüksek lisans var, iş bulma var. Tabi bunların yanında hayallerim de var. Mesela kuzey ülkelerinden birinde iş bulup oralara yerleşmek istiyorum bir gün. İrlanda ve Kanada öncelikli tercihim. Yaşam kalitesinin daha yüksek olduğu, insana “sırf insan olduğu için” saygı gösteren, seviyeli insanlar daha çok oralarda. Milletçe kendimizi küçük, ezik görme huyumuzdan, “burası Türkiye, doğal şeyler bunlar” dediğimiz herşeyden uzaklaşmak, bir fark yaratabilme şansım olsun istiyorum.

Çok şey mi istiyorum? Yeterince çok değil…

Biz ne yapıyoruz bu hayatta? Kimi eğitimini sürdürüyor, kimi iş-güç derdimde, kimisi çoktan çoluk-çocuğa karışmış. Bir koşuşturmacadır gidiyor. Durun bir saniye! Sadece bir saniye için durun ve çevrenize bakın. Neyi neden yaptığınızı düşünün. Neden yaşıyorsunuz? Amacınız ne? Evliyseniz neden evlisiniz? Çocuğunuz mu var, neden? Neden herkesin yaşantısını yaşıyorsunuz? Herşeyi bir kenara bırakıp bir dağın başında yaşamanızı engelleyen ne? “İstemiyorum ki” diyorsunuz. Peki neden? Neden istemiyoruz? Neden sürünün bir parçası olmaktan kurtulamıyor, neden hiç kimse oluyoruz?

Yaşamınızın sonuna geldiğinizde sizi kim, ne şekilde, neden hatırlayacak? “Herkesin yaşadığı gibi yaşayan, ortalama, sıradan biriydi” denilmeyecek mi?

Peki ben bunları niye söylüyorum: Bilmiyorum! Belki de bu sadece “a sudden rush of perspective“. Olsun, öyle bile olsa bu bir gerçek. Boş yaşıyoruz boş!